Święci Szymon i Juda Tadeusz
Patronami naszej parafii są Święci Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz.
Święty Szymon Apostoł
Św. Szymon Apostoł był najprawdopodobniej bratem Jakuba i Judy Tadeusza oraz bratankiem lub siostrzeńcem samego Jezusa. Informacje na temat Szymona są w Ewangelii bardzo skąpe. Nadawano mu przydomek Kananejczyk (Mt 10,4; Mk 3,18). Stąd niektórzy Ojcowie Kościoła utożsamiają go z panem młodym z wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie Jezus uczynił początek znaków – przemienił wodę w wino. Wedle tradycji po śmierci Jakuba Starszego i Jakuba Młodszego został kolejnym biskupem Jerozolimy. Dożył sędziwego wieku ponad 100 lat. W obronie wiary został zamęczony na śmierć. Wedle legendarnego opisu umarł przecięty piłą na pół.
Święty Juda Tadeusz Apostoł
Św. Juda Apostoł, nazywany także Tadeuszem, czyli “odważnym” jest autorem jednego z Listów w Nowym Testamencie. Wymieniany w Ewangelii bardzo rzadko znany jest z pytania: »Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?«. Wedle przekazu Pisma św. był jednym z braci Pańskich, czyli bratankiem lub siostrzeńcem Jezusa. Wedle tradycji poniósł męczeńską śmierć w Persji. Jest czczony w Kościele jako patron od spraw beznadziejnych. Przydomek “Odważny” pomaga odróżnić Judę Tadeusza od Judasza Iskarioty.
Patroni naszej wspólnoty
Prośmy Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza o wstawiennictwo, umocnienie wiary oraz jedność i wzajemną życzliwość w naszej parafii.
Modlitwa do św. Judy Tadeusza
Święty Judo Tadeuszu, potężny mój Obrońco i opiekunie, w trosce i opuszczeniu oddaję się Twej cudownej opiece.
Wdzięczny Ci jestem za wszystkie łaski, jakie dla mnie już wyjednałeś, a proszę Cię nadal wspieraj mnie w pracy, pocieszaj w smutku, strzeż przed pokusą. Bądź moją mocą w trudnościach, osłoną w niebezpieczeństwach. Spraw, abym z Bogiem się budził i z Bogiem szedł na spoczynek. Dzień po dniu prowadź mnie coraz bliżej Serca Jezusowego, abym spoczął w Nim po trudach i walkach życia, a zamiast miłości własnej, pychy i zniechęcenia, niech w mym sercu zapanuje miłość, ofiarność i pokora.
Amen.
bł. s. Marta Wiecka
Marta Anna Wiecka urodziła się 12 stycznia 1874 roku w Nowym Wiecu, jako trzecie z trzynaściorga dzieci Pauliny i Marcelego Wieckich. Sześć dni później została ochrzczona w kościele filialnym w Szczodrowie. Od najmłodszych lat była wychowywana w duchu wiary, modlitwy i miłości do Boga oraz drugiego człowieka.
W dzieciństwie ciężko zachorowała, jednak po modlitwie matki do Matki Bożej z Piaseczna szybko powróciła do zdrowia. Wyróżniała się pobożnością, pracowitością i troską o innych. 3 października 1889 roku w Skarszewach przyjęła Pierwszą Komunię Świętą, co stało się ważnym etapem jej życia duchowego.
Pragnąc poświęcić swoje życie Bogu i służbie potrzebującym, zdecydowała się wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. 25 kwietnia 1892 roku wyjechała do Krakowa, gdzie rozpoczęła formację zakonną. Rok później, 21 kwietnia 1893 roku, otrzymała strój zakonny i z jeszcze większym zaangażowaniem podjęła posługę wśród chorych.
Pracowała między innymi w szpitalach w Podhajcach, Bochni i Śniatyniu. Z wielkim oddaniem pielęgnowała chorych, okazując pomoc wszystkim bez względu na ich pochodzenie czy wyznanie. Dbała nie tylko o ich zdrowie, ale również o życie duchowe, wspierając ich modlitwą i rozmową.
Podczas Wigilii Bożego Narodzenia w 1903 roku powiedziała, że jest to jej ostatnia Wigilia na ziemi. Wkrótce zachorowała na tyfus, którym zaraziła się podczas pomocy przy dezynfekcji szpitala. Mimo choroby pozostawała pełna wiary i gotowości na spotkanie z Bogiem.
Siostra Marta Wiecka zmarła 30 maja 1904 roku w Śniatyniu, pozostawiając po sobie świadectwo bezinteresownej miłości, pokory i poświęcenia dla drugiego człowieka.