Nasze dziedzictwo
Na temat szczodrowskiego kościoła zrodziło się wiele legend, co w dużej mierze stanowi dowód na jego wczesne powstanie. Dzięki przekazowi ustnemu część z nich przetrwała do dnia dzisiejszego.
Najstarsza zachowana wzmianka na temat szczodrowskiego kościoła pochodzi dopiero z końca XVI w. W 1583 r. wizytujący parafię ks. Sebastian Liwierski na temat świątyni pisał: „Kościół drewniany potrzebuje pokrycia dachem, pod wezwaniem Szymona i Tadeusza Judy: Poświęcony cmentarz dobrze ogrodzony, ma cztery łany”. Z tej lakonicznej notatki wynika, że dach świątyni wymagał rychłego remontu, co dowodzi, że w tym czasie obiekt ten był już dość starą budowlą.
W średniowieczu jako regułę przyjęto lokowanie miejsc pochówku zmarłych w bezpośrednim sąsiedztwie z kościołem. Tak też było w Szczodrowie. Dziś po starym cmentarzu zachowało się jednynie kilka mogił, ale pamiętajmy, że ziemia okalająca świątynię kryje prochy kilku tysięcy mieszkańców Szczodrowa.
O bardzo starym rodowodzie szczodrowskiego kościoła świadczy jego prostota i zredukowana forma architektoniczna, tak charakterystyczne dla budownictwa okresu od XI – XIV w. Współcześnie w kościele znajduje się kamienna gotycka kropielnica, a do 1939 r. w wieży umieszczony był dzwon, którego znawcy przedmiotu datowali na początek XIV w. Przed 1687 r. od strony północnej do kościoła dobudowano drewnianą zakrystię a ołtarz główny datowany jest na połowę XVIII w.